*35imde 4 üniversite bitirmiş bir insan olmanın yolunu buldum. henüz 2.sini okurken üstelik.

*akşamları 8 katlı bir binanın terasından şehri seyrederken, kendimi şehrin ağası gibi hissediyorum.

*cidden bende yükseklik hobisi var.

*masamda 5 kitap var. 5 günde okusam iyi olacak. yoksa sanırım bir arkadaşım artık benle konuşmayacak.

*yolda yürürken beynimde muse'dan "supermassive black hole" çalıyor. sanırsın tüm şehri ben imar ettim, insanlar ben işverdim, ayrıca boyum 3 metre ve uçabiliyorum. peynir gibi beyazım ve hatta hiç uyumuyorum, hiç yemiyorum. evet evet, twilight izledim. evet.

*dün spica ile terasta halı yıkadık. senelerdir yapmamıştım. şu veciz sözü söyledim "alem vampirlerle fink atsın biz halı yıkayalım. ne bu lan?". spica her zamanki olgunluğu ile cevap verdi ; "vampirsiz de fink atıyorlar, yıkamaya devam et."

*sanırım artık sıkıntı olimpiyatlarında son noktaya geldim. pazar günü 3 film izledim. halı yıkadım. ve izlediğim filmlerle ilgili röortajlara falan bakarken, aslında artist tayfasının da ne sıkıcı insanlar olduğunu düşündüm. clive owen hariç. children of men filminde, 3-5 dakika boyunca mermiler arasında arkasında kamera ve ayağında şııdık plaj terliği olmak suretiyle koşabilen bir adam sıkıcı olamaz. er ryan'ı kurtarmaktan sonra gördüğüm en güzel çatışma sahnesiydi.

*annemin benden gizli fındık zulası olduğunu keşfettim. anne diyorsun ama o da seni arkandan vuruyor.

*cuma günü tatile çıkıyorum. şimdiden bavul hazırlamaya başladım. dahası aslında ben bugünden itibaren mantalite olarak tatildeyim.

*halı yıkamak ve sıkılmak eylemlerini düşünürken aklımdan geçti, twitterda "ben bugün halı yıkadım" diyen ünlüyü kim olursa olsun herkesten çok sevicem. beslicem. hiç bırakmayacam.

*göz rengi insanı bu kadar mı değiştirir arkadaş. bir sonraki lensimi şeffaf değil renkli almaya karar verdim. sonra da hiç adetim değilken güneş gözlüğü takacam. fonda yine supermassive black hole çalacak.

*tatilde okumak için yanıma bir sürü ince kitap aldım. keşke uçan bir gemimiz olsa, vikingler gibi o gemiye binip gitsek istediğimiz yere. allahım nolur ben ölmeden önce öyle şeyler yapmış olsunlar ama yaptıklaır şeyler de halka inmiş olsun. öyle tepelerde kalmasın. uçmadan ölmek istemiyorum.

bazen fotoğrafın fersah fersah uzaklaştığını hissediyorum.

bazen fotoğraf makinası odamdaki kanepeyle eşdeğer oluyor. üzerine eşyalar konan ama asla oturulmayan.

bazen kulağımda müzik yolda yürürken, hele de rüzgar esiyorsa balerin sıçraması gibi yapı, dans etmek istiyorum.

bazen allahın beni mp3 player vasıtasıyla sınadığını düşünüyorum. örneğin yürürken ve kendi kendime kontrol manyaklığı kararları alırken, bana aldığım kararın ters yönünde şeyleri hatırlatan şarkı çalıyor. next diyorum yine benzer bir şarkı. ama gururluyum ve inatçıyım. kararımdan dönmüyorum.

bazen allah beni, başka şekillerde sınıyor. örneğin, frambuazlı pasta var ve ben bayılıyorum. ama bu mideme dokunduğu gibi beni yediğim zaman hasta ediyor. sonra o gün başka bir pasta görüyorum bi filmde, adını sanını öğreniyorum. tam deneyecekken bi bakıyorum içinde frambuaz var. şaka mı bu? değil.

bazen, beynimin sol yarısı sağ yarısını sağlam dövüyor. şerefsiz çok antreman yaptı, çok bağ oluşturdu. bazen çok sevimli yada duygusal bir şey gördüğümde bile bunu bilimsel olarak açıklayabiliyorum kendime. sonra üzülüyorum.

bazen, bi evim olsun istiyorum ama çatısı camdan olsun, sürekli gökyüzü göreyim. duvarları da camdan olsun çoğunlukla. böylece sürekli açı içeriye rüzgar doldurabileyim.

bazen gökyüzü parçalı bulutluyken mesela, gölgeler ve güneş oyun oynarken, bu rüya gibi geliyor. sert ışık ve koyu gölgeler. rüyaları sevdiğim için parçalı bulutlu havaları da seviyorum.

bazen önceki hayatımda bir tenis topu olduğumu düşünüyorum. zılama isteğim ve açık havaya olan önlenemez aşkımı başka türlü izah edemiyorum. kırlangıç da olabilirim tabii.

bazen, herşey çok güzel giderken, sorun morun yokken, aniden herşeyden uzakta ve mutsuz hissediyorum.

bazen, aslında sıklıkla insanlar yanımdayken bir test yapıyorum. yanımda biri yada birileri varken, tek başıma olduğumu düşünüyorum. hatta yalnız olduğumu düşünebileceğim şekilde oturuyorum, başka bir yere bakıyorum. ve eğer orada yalnız olduğumu hissederken mutlu oluyorum.

bazen düşünüyorum da, ben As Good as It Gets filmindeki jack nicholson gibi biriyim. ama henüz bunu saklayabiliyorum (mu acaba?) yaşlandığımda huysuz ihtiyar olacam dememin nedeni bu. malımı biliyorum.

bazen, hatta genelde sadece ve sadece müzisyenleri kıskanıyorum. çocukken ameliyatla kıskançlık duygumu aldırdığım halde. çünkü onlar rüzgara binip istedikleri yere gidebiliyorlar. ama bunu yapmıyorlar, sinir oluyorum.